کلبه تنهایی من

 تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست

تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در آن نیست

تنهایی را دوست دام زیرا تجربه کردم

تنهایی را دوست دارم زیرا خداوند هم تنهاست

تنهایی را دوست دارم زیرا ....

در کلبه تنهایی هایم در انتظار خواهم گریست و

انتظار کشیدنم را پنهان خواهم کرد...
شاید در سکوتی یا شاید در شبی سرد و بارانی .....!!!

تا حالا شده احساس کنی که تنها شدی؟!

وقتی تنها میشی چی کار میکنی ؟!

یه زمانی آدم احساس می کنه دور و ورش خیلی شلوغ ولی چند وقت که می گذره می بینه که هیچ کس براش نمونده با خودش می گه چی شد چرا همه رفتن ؟!

آدم هر چقدر هم خوب باشه بازم یه روزی میرسه که دیگه کسی به اون احتیاج نداره و همون روز احساس می کنه که تنها شده.

اگه کسی به تو گفت دوست دارم و هیچ موقع تنهات نمی ذارم باور نکن . هیچ کس راست نمی گه .

هیچ موقع از تنهایی نترس چون خدارو داری و تنها خداست که با بنده هاش می مونه . هر چقدر هم اون آدم بد باشه ولی خدا کمکش می کنه.

وقتی دلت می گیره نذار کسی بفهمه که ناراحتی و غماتو با کسی در میون نذار و مشکلات خودتو به کسی نگو چون یه روز می بینی همون کسی که دوسش داشتی واسه همون مشکلات تنهات می ذاره و میره

باور نميكني

حتی اشک هایم را نمی بینی
در انعکاس پشیمانی بغض هایم
                                 خبر از میلاد  تلخ درد نمی گیری.
نمی دانم چرا لا به لای فراموشی
شعرهایم
            نگاه تواست که می سوزد
                                     وهستیم را می سوزاند
و رد پایی از آه بر جاده های باور خاکیم
حک می کند.
آری چشم های شیشه ای تواست
که انهدام لحضه هایم را                         
در پس ناباوریت
                     به تماشا می گذارد
و نمناکی حس مرا
در هم می شکند.
می سوزد حنجره ام
از تمام حرف های
 از تمام حرف های نگفته ای
                             که قطره قطره اشک می شوند
                             وبر صفحه های پاره این تقدیر می بارند
برای تو ترانه سکوت می خوانند
وتو را به آغازی دوباره ندا میدهند
آغازی به روشنی
                      تمام تنهایی ها

چه شبها تا سحر نام تو را از دل صدا کردم

دلم را با جنون بی کسی ها آشنا کردم

نفهمیدم چه رنگی دارد این شبهای شیدایی

که  قلبم را فقط با خاطراتت مبتلا کردم

چه حسی بود در قلبم شبیه کوچهء برفی

به راه کوچهء برفی ترا از خود جدا کردم

نفهمیدم که می میرم نباشی٬ مثل پروانه

ترا من در ته این کوچهء برفی رها کردم

چه شبها تا سحر با قاصدک در خلوتی بی رنگ

نشستم مو به موی خاطراتت را سوا کردم

به پای قاصدک بستم صبوری را شبیه گل

نوشتم روی گل برگش که من بی تو چه ها کردم.

بر جدار کلبه ام که زندگیست 

                             با خط سیاه عشق 

یادگار ها کشیده اند  

                              مردمان رهگذر

قلب تیر خورده 

                              شمع واژگون 

نقطه های ساکت پریده رنگ 

                            بر حروف در هم جنون 

هر لبی که بر لبم رسید 

                              یک ستاره نطفه بست 

در شبم که می نشست 

                               روی رود یادگارها 

پس چرا ستاره آرزو کنم؟ 

                              این ترانه منست 

دلپذیر دلنشین 

                       پیش از این نبوده بیش از این

من شکایت دارم از روزی که دنیا آمدم    

                                بی خبــر بی میل خود تنها به اینجا آمدم

       بی خبر زندانی دنیا شــــــدم آخر چرا؟

                                من مگر گفتم خدا می خواهم این ویرانه را

        در تنها ترین تنهاییم به تنها چیزی که می توانم فکر کنم...

                       تنهایی توست که چگونه این تنهایی را  تحمل می کنی..

                                    کاش تنهایی جزئی از هستی نمی بود.

                                                  آخر این تن تنهای من تحمل تنها بودن را ندارد